Ratko Mladić je uhapšen 26. maja 2011. godine u selu Lazarevo kod Zrenjanina, nakon što je 16 godina izbjegavao pravdu, uz navodnu zaštitu određenih institucija i pojedinaca u Srbiji. Hapšenje je izvedeno u koordiniranoj akciji Bezbjednosno-informativne agencije (BIA) i Službe za otkrivanje ratnih zločina.
Tadašnji predsjednik Srbije i lider Demokratske stranke Boris Tadić saopštio je da je Mladić uhapšen u jutarnjim satima tog dana. Vladimir Vukčević, čelnik Akcionog tima za lociranje i hapšenje haških bjegunaca u Srbiji, prisjetio se za BBC kako je hapšenje realizovano na osnovu informacija dobijenih tokom porodične slave Đurđevdan, koju je Mladić proslavljao sa svojom porodicom. Primijetili su da se mnogo fotografišu, što je navelo policiju da pretpostavi da se u kući nalazi kurir koji prenosi fotografije u Bosnu. Pošto kurir nije izlazio iz kuće, odlučili su da izvedu akciju. Mladić je pokušao da se sakrije iza vrata, ali nije imao nikakvo posebno prerušavanje. Na stolu su pronađeni dokumenti na njegovo ime, nakon čega je priznao svoj identitet.
Po hapšenju, Mladić je u Srbiji imao poseban tretman, jer mu je prije izručenja Haškom tribunalu dozvoljeno da posjeti grob svoje kćerke Ane, koja je izvršila samoubistvo 1994. godine.
Haški tribunal je u novembru 2017. godine donio nepravosnažnu presudu kojom je Mladić osuđen na doživotni zatvor zbog ratnih zločina, uključujući progone, ubistva, deportacije, prisilna premještanja, terorisanje civila i uzimanje talaca. Međunarodni mehanizam za krivične sudove (MMKS) je 8. juna 2021. godine potvrdio ovu presudu, uključujući i genocid u Srebrenici, progone Bošnjaka i Hrvata, terorisanje građana Sarajeva te uzimanje pripadnika UNPROFOR-a za taoce.
